Pier Paolo Pasolini'nin 1975 yapımı 'Salò ya da Sodom'un 120 Günü', sinema tarihinin en tartışmalı ve sert filmlerinden biridir. Marquis de Sade'ın eserinden uyarlanan film, II. Dünya Savaşı'nın son günlerinde, İtalya'nın kukla faşist devleti Salò Cumhuriyeti'nde geçer. Dört güçlü ve yozlaşmış adam, genç erkek ve kızları bir malikaneye kapatarak onlara 120 gün boyunca sistematik fiziksel ve psikolojik işkence uygular.

Pasolini, bu şok edici anlatıyı, faşizmin mekanizmalarını, iktidarın mutlak yozlaşmasını ve tüketim toplumunun eleştirisini aktarmak için bir metafor olarak kullanır. Film, seyirciyi rahatsız etmeyi amaçlayan açık sahneleriyle bilinir, ancak amacı salt şok değil, otorite, itaat ve insanlığın karanlık yönlerine dair derin bir sorgulamadır. Oyunculuklar, soğukkanlılık ve sapkınlığın soğuk bir şekilde tasvir edilmesi üzerine kuruludur.

Yönetmen Pasolini, filmin gösteriminden kısa bir süre sonra gizemli bir şekilde öldürülmüş, bu da filmin etrafındaki efsaneyi ve toplumsal eleştirisinin ağırlığını artırmıştır. 'Salò', izleyiciyi zorlar ve rahatsız eder; kolay bir izlence değildir. Ancak, 20. yüzyılın siyasi karanlığını, şiddeti ve insan doğasının sınırlarını anlamak isteyenler için önemli ve düşündürücü bir sinema deneyimi sunar. Sanatsal cesareti ve politik keskinliği nedeniyle, olgun izleyiciler tarafından dikkatle izlenmesi gereken bir filmdir.